Weer een week afgelopen en jullie hebben weer een week moeten wachten op een nieuw verslag. Ondertussen is mijn stage hier voor de helft gepasseerd en heb ik 8 bevallingen gedaan op 5 weken tijd. De teller staat op 35.

Maar eerst een verslagje over ons weekend safari in Chobe. Om 6u50 werden we opgehaald door iemand van Jollyboys, waar we dit weekend bij geboket hadden. Hij bracht ons naar Jollyboys zelf, waar we de rest van de medereizigers zouden vervoegen in een grotere bus. Met deze bus reden we dan tot aan de grens met Botswana, waar we eerst ons paspoort moesten laten afstempelen om het land uit te mogen. Hierna moesten we de grens over, die hier een rivier was, wat dus betekende dat we een stukje met de boot gingen. Het uitzicht was alvast de moeite. Na deze oversteek werden we met safari-jeeps naar de Botswaanse grenspost gebracht voor nog een stempel. Dan reden we verder naar een plaatselijke lodge van waaruit we zouden vertrekken voor een bootcruise-safari. Daar aangekomen kregen we muffins en vers fruit met thee, koffie of water en moesten we nog betalen. Je denkt dan ik betaal met visa als het kan want dat is gemakkelijker. Nou in dit geval dus niet, visa bleek moeilijker te gaan, maar uiteindelijk konden we dan op de boot. Deze cruise viel al bij al goed mee, ondanks de onvriendelijke gids die ons zelfs betichtte van racisme en superioriteitsgevoel, wat niet waar was. Maar we hebben veel dieren gezien oa apen, impala's, kudu's (plaatselijke antilope), wrattenzwijn, nijlpaarden, buffels en veel olifanten. Bij de nijlpaarden kwam we iets te dichtbij naar het gevoel van het alfamannetje en deze kwam dus onmiddellijk onze richting uit om dit even duidelijk te maken. Was wel even schrikken, maar gaf wel mooie foto's.

Toen de boottocht afgelopen was, voeren we terug naar de lodge waar de lunch op ons stond te wachten. Deze bestond uit verschillende salades, pasta, gratin aardappelen, gehakt,... Er was ook overheerlijk dessert nl. chocolade'pudding', zo van die engelse pudding die eerder tussen cake en pudding in zit qua textuur. Er was ook vers fruit en ijs. Dit was wel eens leuke afwisseling voor het eentonige eten dat we in ons guest house krijgen (nooit fruit enzo). Na de lunch werden we verdeeld over de jeeps om de rest van de dag gamedrives te doen, dus rond te rijden in het park. Wij zaten met z'n 3en samen met 3 chinese Canadezen. We hebben dan rond gereden in het park. De paden waarop we reden, waren wel niet echt vlak, dus werden we goed door elkaar geschud. Hier zagen we opnieuw veel olifanten, op armlengte afstand zelf, beetje griezelig, maar wel een unieke ervaring. Er zitten in Chobe echt enorm veel olifanten. Verder zagen we opnieuw de dieren die we vanop het water al gezien hadden, maar dan de meesten van dichterbij. De nieuwe dieren waren giraffen, een jonge leeuw en stokstaartjes.Toen de zon begon onder te gaan reden we naar het kamp, waar we in tenten zouden overnachten. Hier kregen we een avondmaal (rijst, kip 'curry' en groentjes) en ook nog thee en koffie. Verder legden de gidsen dan uit wat de bedoeling was en wat je moest doen als je bv naar het toilet (een gegraven put met een wc achtig iets erop gezet) moest en er stond een olifant voor je neus. Interessant om te weten natuurlijk, maar volgens mij maak je dat liever niet mee. We moesten vroeg gaan slapen want de volgende dag zouden we om half 6 opstaan voor verdere gamedrives. Dit hebben we dan ook gedaan, maar de nacht is mij slecht bevallen. De matrassen waar we op sliepen, waren te dun, dus ik lag precies op dr grond. Ook moest ik in het midden van de nacht naar het toilet omdat ik 's avonds thee had gedronken. Niet tof

maar ben gelukkig geen dieren tegengekomen al heb ik er 's nachts wel gehoord. Na ee dus zeer korte nacht voor mij, stonden we op en konden we ontbijten met cornflakes en fruit. Hierna klommen we terug op de jeep om een gamedrive te doen tot een uur of 11 en dan zouden we brunch krijgen. Tijdens deze gamedrive zagen we opnieuw leeuwen, maar veel deze keer. Ook was er echt eentje met manen, wat die van de dag ervoor nog niet had. Deze zat echter wel behoorlijk ver van ons, dus hem goed zien of goede foto's nemen was echt moeilijk jammer genoeg. De chinese Canadezen hadden hier echter niet zoveel last van, gezien zij enorme lenzen bijhadden die 400m konden inzoomen. Dan ben je echt wel jaloers maar ja. We hebben dan verder nog de sporen gevolgd van een luipaard, maar deze heeft zich jammer genoeg niet laten zien. Voor de rest geen nieuwe dieren gezien voor de brunch. Deze brunch was meer een English Breakfast met niet getoast toastbrood (niet zo lekker) spek, worst, scrambled eggs en warme groenten. Hierna opnieuw gamedrive tot het einde van de dag. Nieuwe dieren: zebra's. We hebben ook een serieuze regenbui gehad, waardoor het gelukkig wel wat afkoelde. Dit vond ik wel tof, gezien ik behoorlijk verbrand was en de zon daarbij dus ook niet echt hielp. De regen was voor mij dus wel welkom.

Na deze gamedrive was de safari ten einde en reden we terug naar de grens voor nieuwe stempels enz. We stapten opnieuw op de bus die ons eerst naar Jollyboys bracht om de meeste reizigers af te zetten. Daarna werden we bij het guest house afgezet. Al bij al een geslaagde trip. Jammer van het luipaard, maar we hebben toch 4 van de Big 5 gezien.

Dan stage deze week was een beetje teleurstellend. Ik heb elke dag een vrouw gevolgd, er was er elke dag maar 1. Enkel die van woensdag is gewoon bevallen. Die van de andere dagen kregen allemaal keizersnede om gevarieerde redenen zoals foetale nood, malpositie, CPD. De dokter vond het beter om te snijden, wat ook logisch was, maar wel jammer voor mij. De gewone bevalling was een vrouw die 3 maanden te vroeg in arbeid was gegaan. Ik heb deze bevalling gedaan omdat er niemand anders in de buurt was.De vroedvrouw had immers gezegd dat ze nog geen volledige ontsluiting had en dat ze dus nog maar even op haar zij moest liggen. Hierna ging ze weg. Dit leek mij echter een slecht idee gezien premature baby's kleiner zijn dan voldragen baby's en dus ook geen volledige ontsluiting nodig hebben om geboren te worden. Ook was het voor de vrouw haar 3e kind. En ja hoor nog geen 5 min later draaide de vrouw zich spontaan op haar rug en perste erg hard. Er werd onmiddellijk een hoofd zichtbaar, gelukkig had ik mij handschoenen al aan. Het kind floepte er letterlijk uit. Het was een klein meisje, ze woog 1 kg en huilde wel, wat ee goed teken was. Ik ben met haar onmiddellijk naar de couveuse gegaan, riep ook naar de couveuseverpleegkundige dat ik eraan kwam, maar zij zei gewoon ik heb pauze. Dat is dus niet wat je wilt horen op dat moment, maar gelukkig kwam er wel iemand anders helpen.Toen ik haar in de couveuse legde, wist ik dat ze hier weinig overlevingskansen had, ondanks de cortisonen die weg gegeven waren als longrijping. Ze was gewoon te klein en ze hebben hier niet de middelen om zware prematuren te ondersteunen. Ik heb hierna de placenta nog opgevangen en de vrouw geïnspecteerd op scheuren die enkel zeer oppervlakkig waren en dus geen hechtingen nodig hadden. Dan heb ik de vrouw naar de postnatal ward gebracht. Ze vroeg ook aan mij of haar kind zou overleven. Dit vond ik wel een moeilijke vraag, maar ik heb geantwoord dat ik het niet wist, dat ze erg klein was, maar dat we zouden doen wat we konden. Donderdagochtend ben ik naar haar gaan kijken. Ze had een opgezwollen armpje en beentje waar de infuzen hadden gezeten. Ik vond ook niet dat ze er goed uitzag. Een uur voor mijn dienst erop zat, kreeg ik dan het gevreesde nieuws: het meisje was gestorven. Ik had na de bevalling tegen de couveuseVP gezegd dat ik dit wilde weten als ik aanwezig was, zodat ik met de moeder kon praten. Dit heb ik dan ook gedaan, al is dit wel moeilijk. Op momenten als dat zou je willen dat je de plaatselijke taal spreekt, want dit komt nog altijd anders over dan Engels. Al sprak deze vrouw wel goed Engels en denk ik wel dat ze het erg apprecieerde dat ik er was. Ze vroeg me wel waarom het gebeurt was, wat er misgelopen was. Ook weer moeilijk om te antwoorden, heb weer herhaald dat ze te klein was. Lastig om meer te zeggen want we wisten helemaal niet waarom ze te vroeg in arbeid was gegaan. De vrouw was wel erg verdrietig, begrijpelijk natuurlijk. Ik vond het ook niet echt een leuke ervaring.

Nu denk ik eraan, er was nog een vaginale bevalling, maar deze heb ik zelf niet gedaan, enkel geassisteerd. Het ging om een mors in utero owv pre eclampsie. Dus een dood kindje owv zwangerschapsvergiftiging voor de leken onder ons

. Dit was echter wel een andere ervaring omdat je weet dat het kindje dood zal zijn als het geboren wordt. Dit is anders dan dat je een levend kind ter wereld helpt en het de dag later sterft.

Maar op stagegebied dus niet zo'n leuke week geweest, hopelijk beter volgende week. Ik wacht nog steeds op een nieuwe stageplaats, maar die mensen zeggen dat 'de procedure wel wat tijd in beslag neemt'. Ja zover was ik al gezien ik al 4 weken wacht. Wel jammer, maar weinig aan te doen.

Dit weekend heb ik niet veel gepland. Ik ga aan mijn eindwerk werken en vermoedelijk zwemmen deze namiddag. Mijn kleren moeten ook gewassen worden, maar verder wordt het normaal een rustig weekend.