We zijn dus maandagavond bij Olga's gaan eten, wat echt wel lekker was. Het was een echt italiaans restaurant met pizza's, pasta's & salades, zelfs antipasta

er was ook tiramisu en gelato. Ik heb zelf een pizza gegeten met mozzarella, tomaat, basilicum, kip en paprika, geweldig. Als dessert had ik tiramisu genomen, maar het belangrijkste ingrediënt zat er niet in: de amaretto, beetje jammer, maar het viel toch nog wel mee. Toen we na het eten dan terug gingen, moesten we 2 taxi's hebben, gezien we met 8 waren. Er stond al een taxi en die chauffeur heeft dan een 2e aangehouden, maar daar zat al iemand in. Gezien je met 4 in een taxi kan, kwam dit dus niet goed uit. Maar de taxichauffeur zette die vrouw gewoon uit zijn taxi, zodat hij ons kon meenemen dat hadden we nu wel niet verwacht en dat was eigenlijk ook niet de bedoeling. Gelukkig was er een andere lege taxi die die vrouw dan kon nemen en die wij evengoed hadden kunnen nemen, maar ja.

Dinsdag heb ik dan nog een bevalling kunnen doen. Dit was van een 1e kind. De bevalling op zich ging goed, al moedigde de vroedvrouw de vrouw iets te hard aan om te persen en kwam het hoofdje dus veel te snel. Ik voelde het perineum dan ook scheuren. Het bleek uiteindelijk best wel een diepe scheur te zijn, ik heb ook aan de vroedvrouw gevraagd even na te kijken of de sfincter nog wel intact was. Dit was zo en ze ging het zelf hechten. Dit vond ik niet zo erg, gezien hechten hier niet gaat zoals in België dat je tussen de benen kan gaan zitten met een lamp en pincet enzo. Hier moet je echt over het bed gaan hangen en zo hechten is echt verschrikkelijk voor je rug. Kleine scheuren hechten is dan geen probleem, maar gezien deze toch wel wat extra aandacht vroeg, zou het waarschijnlijk meer dan een halfuur geduurd hebben voor ik alle lagen apart aan elkaar gehecht had. De vroedvrouw slaagde er echter in om op 5 minuten klaar te zijn... Ze had er gewoon voor gezorgd dat aan de buitenkant alles gesloten was en dus helemaal niet alle lagen apart gehecht. Ik wil niet weten hoe dat gaat genezen...

Gisteren kwam ik op stage en lagen er 3 vrouwen op de labour ward, dus ik dacht al ja vandaag zal nr 40 wel passeren. 2 vrouwen waren grande multipara's, voor de ene was het een 5e kind, voor de andere een 6e. Deze bevallen normaal zeer snel. Dan was er ook nog een primipara, wat dus wat langer duurt, gezien alles voor de 1e keer moet gebeuren. De vrouw met het 6e kind gaf inderdaad als eerste aan dat het kind er aan kwam. Bij vaginaal onderzoek was ze inderdaad bijna volledig, op een boordje na, maar de inwendige spildraai was nog niet gebeurd. Ik heb haar dus op haar zij laten liggen en gezegd dat als ze het niet meer kon houden ze wel een zetje mocht geven. De primipara gaf ook aan dat ze moest persen, maar indaling duurt bij hen erg lang en hier laten de vroedvrouwen die vrouwen liggen tot het hoofdje echt zichtbaar is. De vroedvrouw zei dan tegen mij dat ik de multi en zij de primi zou doen. Vond ik geen probleem, als is die primi er wel in geslaagd van eerst te bevallen. Ik heb wel het kind opgevangen, gezien bij mijn vrouw nog niet veel te zien was. Dan was ik ook maar even gaan kijken naar de andere multi, die we eigenlijk niet hoorden, omdat ik ergens vermoedde dat ze zou bevallen zonder dat we dat zouden merken. Ik zei haar wel dat ze moest aangeven als ze persdrang voelde en ze ging dat doen. Ik ben dan terug naar de vrouw gegaan die ik volgde. Ineens zag ik dan door het raampje in de deur de andere vroedvrouw voorbij lopen en ik dacht dus 'ja die andere gaat bevallen'. Ik ben dan de vroedvrouw gevolgd en heb gevraagd waarom ze liep en ze zei dat de vrouw haar geroepen had. De vrouw had blijkbaar geroepen owv persdrang. De vroedvrouw instrueerde de vrouw op haar rug te draaien en mij om alles voor de bevalling klaar te nemen. Toen de vrouw draaide, werd het hoofdje echter al zichtbaar en heb ik alles laten vallen om dat kind aan te pakken, gezien ik wel handschoenen aanhad, die ik bij de andere vrouw had aangetrokken, maar niets mee gedaan had. Oké, ze waren niet meer steriel, maar ik was de enige met handschoenen aan en de vrouw was HIV positief. Toen het hoofdje er dan uit was, bleek de navelstreng 3 x rond de nek te zitten, maar de bevalling ging te snel om deze omstrengelingen op te heffen. Het kindje deed het echter erg goed. De placenta kwam echter niet onmiddellijk en ik ben dan nog even naar de andere vrouw gaan kijken, gezien die bevalling waarschijnlijk ook snel zou plaatsvinden. Na een halfuur was er nog steeds geen placenta, maar was de laatste vrouw wel klaar om te bevallen. Ik ben dan dus wel haar bevalling gaan doen, terwijl de vroedvrouw bij de pasbevallen vrouw bleef. Ik was van plan haar op haar zij te laten bevallen, gezien ze dit prettig vond, maar toen kwam de hoofdvroedvrouw en die eiste dat ze op haar rug ging liggen. Dit vond ik wel jammer, maar tegenspreken is ook geen optie. De bevalling zelf ging vlot, maar het kindje kwam er echt slap uit, met een rood gezichtje. Ik had nog naar de harttonen geluisterd voor de bevalling en deze situeerden zich tussen de 120 en 130 wat nog wel oké is. Ze ging toch snel bevallen dus ja. Maar ik was wel opgelucht toen het kindje uiteindelijk eens hoestte en dus teken van leven gaf. De hoofdvroedvrouw heeft hem dan mee naar de couveuse genomen terwijl ik de bevalling afwerkte. De vrouw had geen hechtingen nodig en ik heb haar dus naar de postnatal ward gebracht. Daarna ben ik even gaan kijken naar het kind, maar die was perfect hersteld. er waren wel kleine blaasjes thv de geslachtsdelen, waarvan we niet wisten hoe die daar kwamen. Ook was er hypospadie (opzoeken voor degenen die het willen weten :p), maar blijkbaar had de vader dit ook.

Gezien er 3 vrouwen in arbeid waren, was het de rest van de dag erg rustig, geen nieuwe opnames. Vandaag heb ik enkel 2 opnames gedaan. Eentje was een primipara, die was van thuis gekomen en was volgens zichzelf in arbeid. Mijn indruk was echter dat er echt niets aan de hand was, zeker hoe ze overkwam, was niet zoals iemand in arbeid; Ze bleek bij vaginaal onderzoek ook enkel een vingertop ontsluiting te hebben, wat je bij een eerste kind niet echt arbeid kan noemen. Ze had wel een vaginale afscheiding met bizarre kleur, geel-groenig, wat mij aan meconiaal vruchtwater deed denken, maar bij onderzoek leken de vliezen toch intact te zijn. Volgens de dokter 2 uur later dan toch niet en de diagnose was dan PROM. De andere opname was een vrouw die zwanger was van een tweeling. Ik had haar al eerder gezien, daar ze steeds een afspraak had met een dokter die geen tijd had. Maar ze had hem dus gisteren toch gezien en hij had haar gezegd binnen te komen als ze niet in arbeid ging zodat we konden induceren. Dit is dan vandaag in de vroege namiddag ook gebeurd.

Er is ook een zeer kritiek geval binnengekomen, een vrouw met een geruptureerde extra uteriene zwangerschap. Dit is levenbedreigend, je gaat dan zeer snel in shock door massief bloedverlies, maar als je ziet hoe ze daar hier mee omgaan... Ze hebben haar eerst in de zaal gelegd, daarna verhuisd naar de eclamptic room waar we beter konden observeren. Maar die vrouw kon niet stappen natuurlijk dus moest ze met bed en alles verhuisd worden. De bedden hebben hier trouwens geen wielen, dus dat was al een heel gedoe. Dan bleek het bed niet in de kamer te kunnen, dus moesten we die vrouw letterlijk van het ene bed naar het andere dragen. De OK was bezet voor een hysterectomie en blijkbaar hebben ze hier geen 2e chirurg voor kritieke gevallen. Ook vonden de hoofdvroedvrouw en de dokter dat er wel tijd was om even te bidden met z'n allen. Ergens kan ik wel begrijpen waarom, maar op zo'n moment vind ik het echt tijdverspilling, er zijn dan wel belangrijkere dingen die moeten gebeuren. Uiteindelijk was de OK dan klaar en kon de vrouw geopereerd worden. Ze had bij vertrek een bloeddruk van 60/20 mmHg (een normale is 120/80 mmHg voor degenen die dat niet weten), maar ze was wel bewust en helder, wat nog wel een goed teken is. Ze is nadien wel naar 'intensieve' gegaan, maar voor zover ik weet, leeft ze dus nog.

Degenen die kunnen tellen, hebben misschien al gemerkt dat ik dus 40 bevallingen heb. Dit is al wel een stressfactor minder, maar ik heb voor de rest nog niet alle andere aantallen. Ik mis nog een paar kraamvrouwen en gezonde baby's, maar daar kom ik normaal wel.

Ivm een andere stageplaats had de vroedvrouw van couveuse gezegd dat ik het eens aan de nursing officer moest vragen en dat die mij zeker in een clinic kon krijgen. Ik heb haar dan vandaga gesproken, maar ze voelde zich oncomfortabel omdat ik daar zogezegd geen supervisie zou hebben van een registered midwife. Er zijn wel enrolled midwives, maar dat vindt zij blijkbaar niet voldoende. Ze ging het in elk geval navragen bij haar baas. Maar ik vermoed dat dit ook lang gaat duren. Kennedy is trouwens alweer een week niet langsgeweest bij de director van de clinics, dus zo vordert het natuurlijk niet. Dus vermoedelijk zal ik de hele tijd toch moeten spenderen in het livingstone general hospital en zal ik enkel een rondleiding kunnen krijgen in een clinic. Beter als niets misschien.

Lake Kariba gaat trouwens niet door, was veel te duur voor wat we er eigenlijk zouden doen, vooral relaxen en daar betaal je geen $400 voor. Er is nu een kans dat ik nog wel naar Hwange National park ga in Zimbabwe, het jammere is dat ik dan $30 moet betalen voor Zimbabwaans visum en dan terug $50 voor Zambia in. Dus ben nog niet zeker of ik dat wel wil doen. Maar ik zou toch nog wel graag een uitstap doen, dus wie weet.