De rest van mijn stageweek is ook zeer rustig gebleven, geen bevallingen (dus moet ik er nog 3), wel sectio's. Ik heb donderdag de hele tijd naast een jongedame gezeten dat moest bevallen van haar 1e kind. Ze hadden daar 's morgens al tegen gezegd dat het waarschijnlijk keizersnede ging worden en hadden dus ook al alle voorbereidingen getroffen. Toch wilden ze nog afwachten. De toekomstige moeder had erg veel pijn en wilde niet dat ik haar alleen liet. Gezien ik toch niets anders te doen had, heb ik dit dan ook gedaan. Het is wel leuk om te horen dat je aanwezigheid voldoende is om mensen kracht te geven en te kalmeren.

Nu was het wel zo dat op deze dag de minister van gezondheid het ziekenhuis zou bezoeken. Alles was dus tiptop in orde, alles proper, gelabeld, vernieuwd Toen hij dan eindelijk kwam, bleek dat hij niet al de afdelingen apart kwam bezoeken, bij ons is hij dus niet geweest. Alles dus een beetje voor niets, maar de labeltjes zijn natuurlijk wel handig, nu is er tenminste overzicht in de voorraadkamer.

Maar even terug naar de jonge vrouw in arbeid. De arts die haar onderzocht had om 13u was te onzeker om te beslissen dat het sectio moest worden, hoewel de vrouw maar 1-2cm gevorderd was na 4 uur. Ze wilde een second opinion van een senior arts. Het enige probleem was dat iedereen aan het vergaderen was met de minister en dat het dus erg lang geduurd heeft voor er een 2e arts kwam, die zelfs geen senior was, dus geen bevoegdheid had om een beslissing te nemen. Hij onderzocht de vrouw opnieuw (14u) en zei 8-9 cm, wat dus behoorlijk wat vordering zou betekenen. Maar gezien hij niet kon beslissen was het nog wachten op de senior. Dit bleek dan een chinese arts te zijn die zo slecht engels spreekt dat ik haar totaal niet verstond en de vrouw ook niet. Ik vond haar ook niet zo sympathiek, had meer de indruk dat ze per se sectio wilde dan dat ze het een kans wilde geven. Maar het werd dus secio, tot grote vreugde van de vrouw, die daar echt al sinds 's morgens op aan het wachten was. Ondertussen was er een andere vrouw van de antenatal ward naar labour ward gebracht, 3e kind, 4 cm ontsluiting, kan erg snel gaan. Ik heb de andere vrouw dus uitgelegd dat ik niet mee zou gaan naar de OK, maar dat ze me morgen wel zou zien (het was al 15u en ik stop om 16u). Dit vond ze wel oké. Ik besloot dan te wachten hoe de andere vrouw vorderde en ben uiteindelijk nog langer gebleven in de hoop dat deze vrouw snel zou bevallen. Dit bleek uiteindelijk niet het geval, ze was na 3u 1 cm gevorderd. Dus ben ik toch naar huis gegaan, gezien het een uur later donker zou zijn en deze vrouw duidelijk niet snel ging bevallen. Het bleek uiteindelijk een verstandige beslissing, gezien ik de volgende dag tot de vaststelling kwam dat ze pas om 3 uur 's nachts bevallen is. Die dag zijn er ook geen bevallingen meer geweest. De jonge moeder waar ik naast gezeten had, had uiteindelijk een zoontje gekregen, al wilde ze zelf liever een meisje.

Vrijdag is er verder niets noemenswaardig gebeurd. Zaterdag was ook erg rustig, we zijn wel even gaan zwemmen, maar echte zwembaden kennen ze hier niet en het was bewolkt en werd snel te koud om te zwemmen. Gisteren zijn we gaan kanoën op de Zambezi. Dit was wel tof, maar beetje zwaarder dan verwacht. In het begin veel stroomversnellingen, wel leuk :), maar vermoeiend. Ik zat met Sofie in de kano, zij zat vooraan en ik moest dan sturen. In de andere kao zaten Sophie en Laura. Er was gelukkig wel wat zon, alhoewel gelukkig is misschien wat veel gezegd gezien je gewoon levend geroosterd wordt in zo'n kano. Je wordt immers constant nat en dan heeft zonnecrème weinig zin. We hebben uiteindelijk 4 u gevaren, 3u voor lunch en 1u na de lunch. Na de lunch hadden we tegenwind, wat het dus ook weer zwaarder maakte dan eigenlijk de bedoeling was, maar we zijn uiteindelijk goed en heel aangekomen. De totale afstand was 21 km blijkbaar, we waren wel even trots

. Qua dieren hebben we enkel 2 krokodillen en een paar nijlpaarden gezien vanop afstand (gelukkig). De gidsen hadden gezegd dat als we omgeduwd werden door een nijlpaard, we zo snel mogelijk naar de dichtstbijzijnde boom of grond zwemmen. Al is dit een beetje zinloos gezien die beesten echt wel snel zijn. En ze mogen dan vegetariër zijn, ze zijn wel erg territoriaal en ze verslinden je gewoon als je te dicht in de buurt komt. Ook mochten we geen ledematen uit de boot laten bungelen owv de niet-vegetarische krokodillen . Maar al bij al was het zeker de moeite, mooie uitzichten en eens een andere manier van transport dan wandelen of in een jeep te zitten. Ook schrikken de dieren dan minder snel. Al klopten de gidsen wel op de rand van de boot om de nijlpaarden te 'waarschuwen'.

Vandaag heb ik ook een vrije dag. Mijn kleren zijn gewassen, blijft toch zwaar werk. Verder heb ik natuurlijk behoorlijk wat spierpijn, schouders, rug en mijn duimen voelen wat blauw aan. Straks ga ik met Sofie naar Jollyboys om te informeren naar de 4dag/3nacht trip naar Lake Kariba. Dit zou oa ook kanovaren zijn, gamedrives en nightdrives. Als alles ons bevalt en het mogelijk is, gaan we dit boeken voor mijn laatste week hier. Ik heb nog 3 weken te gaan hier, maar ik hoop die 3 bevallingen toch op 2 weken te kunnen doen, zodat ik mijn laatste week nog wat de toerist kan uithangen

ik ben hier immers maar 1 keer. Vanavond gaan we met z'n allen eten in Olga's, een Italiaans restaurant met pasta, slaatjes en pizza's. Eens een leuke variatie op het ongevarieerde eten hier in de lodge.

Dus nog 3 bevallingen, 3 weken en dan kan ik eindelijk terugkeren naar huis. Een nieuwe stageplaats is nu ook wat zinloos geworden, gezien ik niet meer zolang te gaan heb. Ik hoop nog wel een rondleiding in een clinic vast te krijgen en een plaats te vinden om mijn medisch materiaal achter te laten waar ze het echt nodig hebben.

En een dag te laat maar 'Palige Zasen!' (hier geen paaseitjes

)