Afgelopen week was wel de week der onverwachte dingen. Het eerste onverwachte was dat ik niet verantwoordelijk geweest ben voor de NIC, maar dat ze hier iemand anders voor gevraagd had. Dit was uiteindelijk niet zo erg gezien ik hierdoor toch wel interessante bevallingen heb kunnen meemaken en zelf doen, maar hier kom ik later op terug.

Dinsdag was een gewone stagedag, waarop ik zelf 1 bevalling heb mogen doen. Woensdag zijn we dan naar die boerderij geweest, waar de HIV positieve moeders werken om hun kinderen eten te kunnen geven. Inja had voor hen ook etenswaren gekocht, waar ze heel dankbaar voor waren. De vrouwen zelf waren allemaal HIV positief, de leidster van de groep was al 19 jaar positief en is nu 50 jaar. Ze noemt zichzelf een 'longterm survivor', wat hier echt wel zo is. Van de kinderen waren er 'slechts' 2 die het virus van hun moeder hadden overgekregen, wat toch wel weinig is en goed nieuws. We hebben er uitleg gekregen over verschillende geneeskrachtige planten die zij gebruiken in hun dieet om hun immuunsysteem te ondersteunen. Ze eten zo goed als vegetarisch, wel af en toe kip en vis. Ze wonen echter niet op de boerderij maar in hutjes er niet zo ver van. Dit zijn echt mini huisjes, gemaakt van klei denk ik en met een rieten dak. De huisjes zijn misschien 1m op 2m grooten ze slapen allemaalop de grond. Dit is best wel confronterend als je daar bent. De mensen zelf zijn allemaal wel heel erg vriendelijk en gastvrij. Ook zijn ze tevreden met wat ze hebben, misschien omdat ze ook niet beter weten. De meeste vrouwen waren ook verlaten door hun man, sommigen wisten ook niet wie de vader van hun kinderen was of wie hen besmet had. Wat ik wel erg vond, was dat Kennedy van de organisatie hier, er precies vanuit ging dat de mannen wel dood zouden zijn, gezien hun vrouwen HIV hadden. Hij lijkt precies te denken dat de vrouwen hier HIV doorgeven en niet de mannen.

Na dit bezoek zijn we dan naar Mukuni village gereden om de clinic te bezoeken. Dit was best een lange rit met heel mooie uitzichten op the falls. Eenmaal aangekomen, werden we opgewacht door Presley van the Butterfly Tree. Hij heeft ons naar de clinic gebracht, waar we wat info en een rondleiding hebben gekregen. Jammer genoeg hebben ze er maar 10 bevallingen per maand, dus weinig leerkansen voor mij. Dit vond ik wel erg jammer, want ik dacht een andere stageplaats gevonden te hebben. Maar we zoeken voort. Op de terugweg stonden er wel ineens olifanten op de baan! Dit hebje natuurlijk alleen in Afrika

. Hier zijn we dan wel voor gestopt, niet alleen om foto's te nemen, maar ook omdat ze auto's kunnen aanvallen als ze schrikken. Ze zijn dan uiteindelijk terug de bossen ingelopen toen er van de andere richting verschillende auto's voorbijgeraasd kwamen endan zijn we ook maar doorgereden.

Donderdag was een heel boeiende dag. Toen ik aankwam, werd ik onmiddellijk naar de nursery (NIC) gebracht om naar een baby te kijken. Er was immers een baby met multipele afwijkingen geboren via keizersnede.Toen ik de baby zag, werd me ook onmiddellijk duidelijk dat deze baby niet vaginaal had geboren kunnen worden. Hij had immers een immens hoofd, duidelijk hydrocephalie (waterhoofd). Maar dit was echt nog niet het ergste. De baby had misvormde voetjes, al was dat een beetje bijzaak. (voor gevoelige zielen, sla dit schuine stukje over) Aan de rug van de baby groeide immers een deel van een siamese tweeling. Het was echter alles behalve goed of normaal ontwikkeld. Er waren delen van een gezicht te herkennen (haren, oor, gespleten bovenlip) die bij stimulatie van een bepaalde plaats ook samentrokken. Voor de rest was het eigenlijk uiterlijk een bloederige zak. Bij nader onderzoek door de kinderartsen bleken hier oa darmen in aanwezig te zijn. Vlak bij de rug van de baby klopte ook een 2e 'hart'. En als dit nog niet erg genoeg was, had het kind ook nog eens spina bifida met duidelijke verlamming van de beentjes (bij placentaonderzoek werden maar 2 navelstrengvaten gezien, wat vaak voorkomt bij afwijkingen). De moeder heeft geweigerd haar kind te zien, maar de schoonmoeder is wel komen kijken. Zij moest huilen, je zou natuurlijk voor minder. Normaal gezien zou het kind 's middags voor een echo gaan om te kijken of alle organen wel aanwezig waren in de baby en hoeveel er juist gedeeld werd met de 'tweeling'. Zo wilde men zien of opereren mogelijk was. Het kind was echter te verzwakt en er werd afgezien van de scan. Wel wilde iedereen de baby zien, inclusief personeel en studenten van andere afdelingen. Ik vond dit persoonlijk verschrikkelijk storend. Om te beginnen was het wel iemands kind en geen circusattractie, ook al komt het niet veel voor. Daar kwam dan nog bij dat het kind aan het sterven was. Ook lagen er nog andere kindjes in de nursery en al dat verkeer is voor hun ook stressvol. Gelukkig heeft de hoofdvroedvrouw de studenten geweigerd toen ze er met 8 stonden om te komen kijken, omdat de baby te zwak was. Dit vond ik wel goed, al werd ziekenhuispersoneel wel toegestaan en moest dat kind continu blootgelegd worden. De laatste uren van mijn shift heb ik bij dit kind gezeten, terwijl het aan het sterven was. Het leek me echt een vechter, maar gewoon geboren in het verkeerde land. Hij had waarschijnlijk meer kans gehad als hij bij ons geboren was. Het kind lag echt naar adem te happen, voelde koud aan. Ik vond het zo erg om hem alleen te late, wilde niet dart hij alleen stierf. Maar aan het einde van mijn shift, leefde hij nog en moest ik hem daar achterlate. Vandaag hoorde ik dat hij om 8u gestorven is, dus 4u nadat ik vertrokken was.

Verder was er gisteren ook nog een interessante bevalling. Op het eerste zicht niets bijzonders, buiten dat de vrouw prenataal bloedverlies had gehad en tijdens de arbeid ook bloed verloor, terwijl dit niet hoorde (het was niet het 'tekenen', maar continu). Er was een andere student die haar opvolgde. Deze student studeerde voor iets tussen arts en verpleegkundige in, om in rurale clinic te gaan werken. Toen de vrouw moest bevallen, perste ze niet goed naar de mening van de vroedvrouw. Die gaf haar dan ook een hard klap op haar bil, waarop de vrouw eerst half hysterisch leek te worden. Even later werd duidelijk dat ze aan het stuipen was. Erg bizar, want er was geen enkele aanwijzing voor eclampsie geweest, bloeddruk was altijd in orde geweest, geen epilepsie bekend. De arts werd dan gebeld en toen hij aankwam, vroeg hij naar de omstandigheden waaronder de vrouw was beginnen stuipen. Hier werd dus totaal niet vermeld dat de vrouw een klap had gekregen, terwijl dat volgens mij toch wel de uitlokkende factor was geweest (overprikkeling). Gezien de vrouw volledige ontsluiting had, werd beslist vacuümextractie te doen. Een vacuüm (zuiger) is hier toch wel anders, het vacuüm moet immers gecreërd worden door manueel te pompen; Maar er bleek iets fout te zijn aan het systeem, waardoor het niet lukte de cup vast te zuigen op het hoofd van het kind. Daarom heeft de arts de forceps (verlostang) gevraagd en hiermee de bevalling tot een goed einde gebracht, terwijl de vrouw perste. Een forceps wordt hier eigenlijk niet meer gebruikt, behalve in situaties als deze. Opmerkelijk was wel dat de vrouw geen 2e keer gestuipt heeft. Ze heeft dan ook in aanwezigheid van de artsen geen klappen meer gekregen van de vroedvrouw. Moeder en kind doen het allebei goed, al hebben ze de moeder nog wel 24u extra geobserveerd owv de aanval.

Het was dan nog niet gedaan met de verrassingen deze week. Het was vandaag een rustige dag, 1 vrouw in arbeid, 1e kind, dus dit ging langzaam vooruit, wat normaal is. Een uur voor het einde van mijn dienst kwam er een vrouw binnen, verwezen vanuit Dambwa clinic, 1 van de grotere clinics (blijkbaar 4-7 bevallingen overdag toen ik het vroeg aan de vroedvrouw die deze vrouw vergezelde, dus nieuwe mogelijke stageplaats

, al is het nog steeds wachten op toestemming van het hoofd van alle clinics). De vrouw was doorverwezen omdat ze in de clinic een stuitligging met voorliggende navelstreng vermoedden. Dit zou niet zo positief zijn als de vliezen breken en de navelstreng klem komt te zitten tussen stuit en bekken. Bij vaginaal onderzoek bleek het echter een voetligging te zijn. Het was de vrouw haar 3e kind dus oordeelde de arts dat dit wel vaginaal kon. Hier wilde ik natuurlijk wel absoluut bij zijn. 10 min later had ze al volledige ontsluiting en heeft de vroedvrouw de vliezen gebroken. Hierna werd er vlot een jongetje van 2400g geboren in voetligging. Toen de vroedvrouw inwendig naar de placenta wilde voelen, voelde ze echter nog iets anders... Een 2e baby! De buik was inderdaad nog te groot om enkel nog placenta te bevatten. Deze baby zat in een andere vruchtzak in hoofdligging, wat ergens wel een geluk was, gezien er bij tweelingen waarvan de 1e in stuit en 2e in hoofd ligt, kans bestaat op verhaking; Maar met aparte vruchtzak is deze kans veel kleiner. De vroedvrouw heeft dan ook deze vliezen gebroken, waarop ik mijn handschoenen had aangedaan en vrouw of ik dit kind mocht geboren laten worden. Dit mocht, maar ik moest eerst wel het bed, dat ze voor de stuit hadden aangepast naar gynaecologische tafel, terug naar normaal bed omvormen, vraag me niet waarom. Maar terwijl ik hier mee bezig was, floepte de 2e baby er letterlijk uit. Dit was een meisje van 2000g. Het waren erg mooie baby's, die ook gewoon met de moeder naar de postnatal ward gegaan zijn.

Ondertussen was die andere vrouw ook volledig en deze bevalling heb ik samen met de arts gedaan. Het was een vlotte bevalling. De vrouw had een inwendige ruptuur, die ik gehecht heb. De vrouw was heel erg dankbaar. Dit heb ik hier al wel gemerkt, dat de vrouwen altijd heel dankbaar zijn als ik hun bevalling gedaan heb. Als de vroedvrouwen het zelf doen, heb ik dit nog niet gemerkt. Maar ja, ik doe die bevallingen met plezier dus. Ik heb dan de vrouw samen met haar dochter naar de postnatal ward gebracht en ben toen vertrokken, gezien de chauffeur al op mij stond te wachten.

Maar dus een interessante week geweest, vol verrassingen. Dit weekend gaan we op 2-daagse safari naar Chobe, Botswana, om hopelijk de rest van the big five te zien.