Week 3 is ondertussen gepasseerd. Deze week heb ik zelf nog 3 bevallingen gedaan (dus 4/13). De 1e was een vrouw die beviel van haar 4e kind, vlotte bevalling, weinig speciaal over te vertellen. De 2e was een 17-jarig meisje dat van haar 1 kind kwam bevallen. De bevalling zelf ging goed, geen rupturen. Maar toen het kind geboren werd, kwam er dus zoals gewoonlijk vruchtwater mee. Alleen was dit geen vruchtwater meer, maar echt het beruchte 'erwtensoep'. Zwaar meconiaal vruchtwater, nog nooit gezien en echt stinken, bah

. Ik heb dus wel onmiddellijk de baby meegenomen voor aspiratie en verdere 1e zorgen. Na schoonwrijven en aspiratie deed dit kind het wel heel goed; Hij heeft niet gehuild, maar had een goede kleur, was actief, goede spiertonus, ademhaling, hartslag. Hij is nog wel op de couveuse gebleven voor observatie. De 3e was een 2e kind, bevalling ging erg vlot, er waren dus ook rupturen. Deze heb ik zelf gehecht. Ik heb 1st gezorgd voor goede verdoving, gezien de scheuren niet alleen in het perineum zaten, maar ook thv kleine labia en net boven de urethra, gevoelige plekken dus. Ik heb alles kunnen hechten met 1 draad, dus de scheuren waren niet erg groot, maar hechten was wel nodig omdat ze bloedden. Nadien voelde ik me alsof ik gedouchet had, zo hard had ik gezweet. Het was heel erg warm in die kamer, plus dan nog wat extra stress omdat het al even geleden was dat ik nog gehecht had en ik het nu ook zonder pincet moest doen. Ging niet zo vlot, maar het resultaat mocht er wel zijn, al zeg ik het zelf . Ik had in principe nog 2 extra bevallingen kunnen hebben, maar de vroedvrouw weigerde toen ik aanbood de bevalling te doen. De reden: zij vond het een lastige vrouw. Toen dacht ik dus wel even 'en daarom mag ik dat niet doen?' Buiten het feit dat ze echt totaal niet lastig was, moet ik toch ook wel leren omgaan met 'lastige' mensen. Ik vond het ook wel jammer dat er op basis van het oordeel van de vroedvrouw over de vrouw beslist werd of ik het mocht doen of niet.

Verder heb ik ook een iets minder prettig moment gehad, nl een maternele dood. Toen ik woensdag op stage kwam, lag er een jonge vrouw met zware eclampsie. Ze had hiervoor ook een spoedsectio gehad. In de tijd dat ik er was, is ze niet meer bewust geworden. Haar litteken bleef ook bloeden, wat mij eerder aan HELLP-syndroom deed denken, maar dat kennen ze hiier blijkbaar niet. Toen ik donderdag terug kwam, was haar bed leeg. Ik heb toen gevraagd waar ze wasen hoorde toen dat ze de vorige avond overleden was. Dit was best raar. Maar mijn gedachten gingen vooral naar het kind, gezien de vader hier soms niet meer naar omkijkt als de moeder sterft (zoals dat kindje met gangreen). Maar deze vader was wel betrokken en is ook flessenmelk enzo gaan kopen. Toen het kindje dan ontslagen werd, ging de zus van de vader er oorspronkelijk voor zorge, maar later belden ze om te zeggen dat ze het kind naar een weeshuis gebracht hadden. Jammer want het kind is daar niet beter af.

Er is deze week ook nog een 2e kind naar een weeshuis gegaan. Haar moeder was overleden aan zware bloeding en te weinig tijd om het ziekenhuis te halen. De vader hebben we nooit gezien, maar de grootmoeder kwam dagelijks om voor het kind te zorgen. Toen het moment van ontslag kwam, zei ze echter 'ik neem haar niet mee naar huis, kan er niet voor zorgen'. Dit vond ik echt zo bizar, ze is toch dagelijks langsgekomen, mmaar ja, haar besluit stond vast.

Ik had dus bijna 2 afrikaanse baby's mee naar huis genomen, zo erg vond ik het. Maar ik denk dat mijn ouders en Maarten hier niet echt mee gaan lachen

dus zijn ze in een weeshuis.

Zaterdag heb ik samen met de hoofdvroedvrouw 'coverage' gedaan. Dit wil zeggen dat ze verantwoordelijk was voor het hele ziekenhuis. Ik heb nu dus alle afdelingen gezien. Bij pediatrie kwamen er net kinderen van verschillende parochies spullen overhandigen die ze ingezameld hadden. Dit was wel leuk, al die zingende kinderen. Verder kwam er nog hoog bezoek, een amerikaanse arts. Voor haar moesten alle patiënten op de afdelingen proper en droog liggen. Ook moest er op de lege spoeddienst iemand aanwezig zijn, die beter op een drukkere afdeling kon gaan helpen. Maar ik kreeg zo de indruk dat alles picco bello in orde moest zijn voor deze arts. Toen we haar ontmoetten, werd ik ook nog voorgesteld aan andere zambiaanse artsen, van wie er eentje mijn hand nam toen hij hoorde dat ik belgisch was en zijn medeleven betuigde omtrent de busramp, waar hij van gehoord had. Hier verschoot ik wel even van, ik had niet gedacht dat iemand hier dat zou weten. Het was natuurlijk wel sympathiek. Met deze artsen zijn we nog naar de labour ward geweest, gezien de amerikaanse hier erg in geïnteresseerd was. Hier waren ze net druk in de weer om een keizersnede voor te bereiden. De amerikaanse gaf op een bepaald moment, naar mijn mening, toch wel een vrij domme opmerking. Ze vroeg immers erg verbaasd of wij onze patiënten niet naar andere ziekenhuizen overvlogen als transfer nodig was. Dit gebeurt hier per auto. Ik zei toen tegen de arts naast mij 'ja als jij voor ons een helicopter koopt, zullen wij dat doen'. Vond het niet echt een snuggere bemerking van die amerikaanse, afrika is amerika niet.

Zondag zijn we dan op walking safari geweest in het national park bij the falls. Hier zagen we oa giraffen, zebra's, impala's, een wrattenzwijn, een vieze spin en veel vogels. Toen kregen we het goede nieuws dat er neushoorns gespot waren door de scout en zijn we dus naar die plaats gereden, gezien het aan de andere kant van het park was. En inderdaad, we hebben een neushoorn gezien met een kleintje. Bizar was wel dat we er toch wel erg dicht bij konden gaan, zonder dat ze reageerden. Dit kan blijkbaar ook alleen maar met witte neushoorns en niet met de zwarte, die in het noorden van zambia te vinden zijn. Maar dus 1/5 van de big five gespot, de rest hopelijk volgende week in Chobe.

Verder heb ik ook het goede nieuws gehad dat ik welkom ben om stage te doen in Mukuni maternity clinic. Woensdag gaan we daar dus een kijkje nemen. 1st gaan we een boerderij bezoeken, waar HIV-positieve vrouwen wonen en werken om hun kinderen te voeden. Hierna dus naar Mukuni village om te kijken of stage zinvol en mogelijk is en vooral of er supervisie kan zijn door een arts of vroedvrouw. Als dit alles positief verloopt, hoop ik volgende week te starten daar. Hoe het zit qua vervoer weet ik nog niet. Als ik stage mag doen daar, vermoed ik niet dat de chauffeur (die overigens altijd te laat is) mij elke dag gaat willen brengen. Dus ofwel moet ik in Mukuni accommodatie vinden ofwel, als het te doen is, met de fiets, afhankelijk van de werkuren. In Mukuni is wel geen internet, maar zover zijn we nog niet. Als dit zo zou zijn, vermeld ik dat nog wel voor ik naar daar ga.

Afgelopen dagen is het weer ook iets minder. Meer buien, onweer. Als is dit niet per se slecht, want dan koelt het eens wat af

.

Deze week ben ik morgen en donderdag verantwoordelijk voor de NIC en neonatologie in het ziekenhuis. Ze hebben immers 'personeeltekort' en gezien ik daar regelmatig rondhang en meehelp, mag ik dat dus doen

lijkt me wel leuk, al is het ook wel spannend.

Sinds deze morgen ben ik overgeschakeld op muesli met tropische vruchten als ontbijt, gezien ik dat witte toastbrood 2x per dag een beetje beu ben. Wel lekkere muesli en gelukkig is er ook degelijke melk te vinden.

Maar dus dit voor afgelopen week. Ik denk dat ik iets regelmatiger moet updaten, gezien het altijd zo'n lappen tekst zijn

. Ik zal proberen.