Na 2 weken wil ik nu wel even en algemene indruk geven over hoe het hier verloopt op de verloskamers.

Wanneer een vrouw binnenkomt voor opname, wordt ze naar de receiving room begeleid, waar ze zich helemaal moet uitkleden voor inspectie. Ik moet zeggen dat ze wel grondig inspecteren, al vind ik het zelf nie echt nodig om die vrouwen compleet uit de kleren te laten gaan. Ze zijn dan ofwel niet in arbeid, ofwel in de latente fase (tot 3cm) ofwel in de actieve. Als ze geen volledige ontsluiting hebben moeten ze sowieso naar de antenatal ward, waar ook alle bevallen moeders liggen.

Na 4 uur worden degenen in actieve fase opnieuw geëvalueerd. Zijn ze bijna volledig dan mogen ze terug naar het verloskwartier wandelen. Erg leuk als je persdrang hebt. De vliezen worden pas op het laatste moment gebroken owv HIV. Dit geeft altijd wel een fontein als het gebeurt. De vrouw moet dan persen. Ze moet hierbij zich vastnemen aan haar enkels en zo haar benen naar zich toe trekken. De vroedvrouwen blijven roepen dat ze moet persen ook al heeft ze geen wee. Werkt ze niet mee, dan krijgt ze slaag. Ook als ze te hard roept van de pijn krijgt ze daar opmerkingen over of slaag. Ik heb dus al gezien dat een vrouw moest persen zonder persdrang en dat dus het hoofdje niet zo vlot geboren werd. Deze vrouw kreeg veel slaag en er werd echt tegen haar geroepen dat ze moest persen en meewerken want dat haar kind anders dood zou zijn. ook hebben ze dit kind er praktisch uitgesleurd, wat ook te merken was aan de linkerarm, die slap bleef. Vermoedelijk dus schade aan de plexus brachialis, de bezenuwing van de arm. Het kind had ook wat extra ondersteuning nodig. Ze hebben slijmen weggezogen en een paar keer, veel te snel, beademt. De ambu was wel aangepast aan de grootte van het kind gelukkig.

De geboorte van de placenta gebeurt zoals in België, dus niet veel speciaals over te melden.

Dan verder als de vrouw gescheurd of geknipt is, wordt er gehecht. Dit gebeurt zonder verdoving al staat er in elke verloskamer wel verdovingsmiddel. Tijdens mijn nachtdienst zei ik dan ook tegen de vroedvrouw van wil je verdoving en toen zei ze wel ja. Maar dit was waarschijnlijk ook alleen maar omdat ik dat vroeg. Er wordt dan een volledig dik maandverband naar binnen geduwd om het bloeden tegen te houden, zodat ze beter kunnen zien bij het hechten.

Nadien wordt er ook altijd manuele reviesie van de baarmoeder gedaan. Dit wil dus zeggen dat ze na het hechten hun hele hand in de vagina steken en zo klonters verwijderen. Dit ook zonder verdoving. Ze doen dit ook om eventuele placentaresten te verwijderen, zelfs al is die duidelijk volledig.

Als dit klaar is, staat de vrouw op en wandelt ze terug naar de postnatal ward, wat dezelfde is als antenatal. Als de vroedvrouwen vinden dat ze teveel bloed verloren heeft, mag ze wel met de rolstoel (=lees tuinstoel op wielen). Verder wordt enkel nog bloeddruk, pols, temperatuur en ademhaling opgevolgd. En dus niet bloedverlies en baarmoederhoogte, wat toch wel belangrijk is.

Voor de borstvoeding hebben ze hier geen hulp nodig, vraag me niet waarom. Misschien dat de moeders elkaar helpen of dat moeders hulp krijgen van familieleden. Er wordt in elk geval geen tijd aan besteed. De vrouwen gaan na 24u of vroeger ook meestal naar huis, tenzij het een keizersnede was of er complicaties zijn opgetreden.

Vandaag hadden we iemand met hemorraghie, bloeding dus. Zij was bevallen op de antenatal ward, dus niet op het verloskwartier waar alles voorhanden is. Er werd dus nogal veel heen en weer gewandeld, op hun dooie gemak. Ze waren ook met 5 tegelijk aan deze vrouw bezig. Toen ze iets of wat stabiel was, hebben ze haar met de rolstoel naar een verloskamer gebracht. Hier ging de dokter nakijken of er een cervixruptuur was. Ik moest hierbij assisteren. Alles gebeurde weer zonder verdoving. Ik moest helpenmet het spreiden van de vagina, terwijl de dokter met een tang aan de cervix zat te trekken om te zien of er iets aan was. Ik dacht echt dat hij zelf een scheur zou veroorzaken. De vrouw zag hier echt van af. Uiteindelijk bleek er geen ruptuur te zijn en ging de dokter dan de episiotomie hechten. De manier waarop hij dit gedaan heeft, was naar mijn mening echt slecht. Ze hechten gewoon alles doorlopend aan elkaar. Dus niet apart, vaginawand, spierlaag en huid, maar gewoon alles aan elkaar. Dit had dus tot gevolg dat de wondranden allesbehalve mooi tegen elkaar pasten en er dus overal nog stukjes wonde tussen de hechtingen zaten. Deze vrouw zal dus echt wel veel littekenweefsel krijgen, misschien zelfs wild vlees. Dit zal niet bevorderlijk zijn voor eventuele betrekkingen nadien of latere bevallingen. Littekenweefsel is immers niet rekbaar.

Er wordt hier trouwens geïnduceerd met cytotec bij levende baby's, iets wat bij ons niet mag omdat het mogelijks een te sterke reactie geeft, waardoor de baarmoeder continu samentrekt en het kind dus in gevaar komt. Het wordt hier opgelost in water (200µg in 200ml) en stapsgewijs toegediend (1st 20 ml elk uur, daarna 40 ml elk uur) en gestopt als er contracties zijn. Er was vandaag een vrouw die farmacie studeerde en waarschijnlijk dus ook wel van deze nevenwerkingen afwist. Ik had haar opgenomen en ze had aan mij gevraagd waarmee er geînduceerd werd (oxytocine en cytotec). Ze zei dan tegen mij dat ze liever geen cytotec wilde. Maar toen de dokter haar onderzocht had en zei dat ze cytotec ging krijgen, zei ze wel niets. Ik dacht dus van zelf iets te zeggen hierover tegen de vroedvrouw en de vroedvrouw ging dan aan de vrouw vragen waarom. De vrouw vond het blijkbaar niet zo leuk dat ik dat gezegd had en was een beetje gegeneerd en zei echt van ja we waren gewoon aan het praten en ik bedoelde daar niets mee,... Dus geen goed idee van mij om op te komen voor de wensen van de vrouw. Ze heeft ook gewoon de cytotec genomen.

Verder heb ik ondertussen ontdekt dat in 2008 de organisatie The butterfly tree in Mukuni village, het dichtsbijzijnde traditionele dorp, een maternity clinic gebouwd heeft. Ik heb dus met deze organisatie contact opgenomen ivm mogelijk stage doen daar, gezien dat is wat ik wil. Er komen blijkbaar vrouwen echt uit afgelegen gebieden naar die clinic om er te bevallen, dus ze zullen wel voldoende bevallingen hebben. Het is natuurlijk wel de vraag of er daar ook gediplomeerde vroedvrouwen aanwezig zijn of enkel de traditionele. In elk geval fingers crossed en hopen dat ik daar positief nieuws van krijg. De organisatie hier heeft immers nog steeds de directeur van de plaatselijke clinics niet kunnen spreken, maar ze hebben nu morgen wel een afspraak. Dus hopelijk weet ik morgen meer. Al hoop ik wel het hardst dat Mukuni maternity clinic wat wordt.