Gisteren om 8u thuis vertrokken om mijn vlucht in Amsterdam naar Londen te nemen om 5 voor 12. Ondanks kleine moeilijkheden bij het inchecken, is dit toch vlot gegaan. We (ik, mijn vriend & mijn ouders) zijn dan nog even iets gaan drinken en daarna was het afscheid nemen, wat toch wel zwaar was.

Handbagage op het vliegtuig krijgen is toch een andere zaak, want je moet daar altijd de vloeistoffen en computer uithalen, alles in bakjes leggen en daarna alles weer terugsteken. En dan uiteindelijk halen ze die rugzak nog leeg omdat er vochtige doekjes inzaten en die dus een fout beeld gaven. Dit wist ik dan ook voor de volgende 2 keren dat ik die handbagage moest inchecken, wat een gedoe.

In londen had ik ruim voldoende tijd om wat rond te lopen en wat aan mijn eindwerk te werken. 's Avonds kon ik dan instappen in het vliegtuig naar Johannesburg, een vlucht die 11 uur zou duren. Op zich geen probleem ware het niet dat ik 's nachts in een vliegtuig niet kan slapen omdat ik geen houding vind in die zetels. Daar kwam dan nog een niet zo sympathieke buurvrouw bij die haar leeslampje niet wilde uitdoen, terwijl ze zelf lag te slapen boven haar boek en een man vlakbij die verschrikkelijk snurkte. Daar ging eventuele nachtrust dus.

s'Morgens konden we een ontbijt kiezen en ik dacht mm Engels ontbijt. Wel niet aan gedacht dat dat dus ook champignons, worst en warme tomaat bevat, naats scrambled eggs. Deze laatste zijn echter slecht bekomen op mijn maag en al de rest lustte ik toch niet. Op de terugvlucht dus kiezen voor 'normaal' ontbijt.

In Johannesburg aangekomen, moest ik mijn bagage ophalen en opnieuw inchecken. Gezien ik misselijk was en erg moe was dat allemaal niet evident. Het is allemaal wel goed verlopen, al heb ik mij in het zak laten zetten door een vriendelijk persoon die mij de weg wel wilde wijzen en daar dan nadien onbeschaamd geld voor vroeg. Verder geen problemen gehad, gewacht op volgende aansluiting, waar ik helemaal alleen aan de raam zat en dus niermand in de 2 andere stoelen, waardoor ik ruimte genoeg had. Deze vlucht ging ook goed. Voor we landden, kon ik de Zambezi rivier zien en in de verte duidelijk 'de rook die dondert' oftewel de befaamde victoria falls. Best wel indrukwekkend.

Bij landing bleek de zon toch erg fel te schijnen en had ik de jas maar uitgetrokken die ik in het vliegtuig aangedaan had owv de koude airco. Zeer goed plan, het was immers bloedheet buiten en ook vochtig. Lastige warmte dus. Hier moest ik dan een visum voor 90 dagen vragen. Dit was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Er stonden ellenlange rijen aan de douane en die mensen hadden precies ook alle tijd van de wereld, zambiaanse tijd. Het heeft 3 kwartier geduurd voor ik uiteindelijk aan de beurt was en dan wilde die man mij geen 90 dagen geven. Ik kreeg een week en moest maar gaan verlengen op het einde. Hier was niets tegen in te brengen dus heb ik gewoon mijn bagage opgehaald en ben ik naar buiten gegaan waar Rabeccah van Dream Livingstone samen met Sofie, een andere vrijwilligster uit Belgie, stond te wachten. Rabeccah was erg vriendelijk en heeft mij en Sofie dan samen in haar auto naar het guest house gebracht. Toen werd trouwens erg duidelijk dat hier vroeger britten gezeten hebben, stuur aan de verkeerde kant en rijden aan de verkeerde kant

Er was veel politie in het dorp omdat er iemand van de UN kwam. Ik heb inderdaad een privejet van de UN zien landen en een rode loper gezien, maar wist niet wie.

Het guesthouse ligt even buiten de stad, rustig gelegen en erg mooi. Ook de kamers zijn mooi en goed onderhouden. De mensen zijn allemaal erg vriendelijk.

De rest van de namiddag hebben we wat gebabbeld gezien we allen moe waren. Morgen krijgen Sofie en ik een rondleiding en gaan we in het ziekenhuis alles regelen voor mijn study permit.

Foto's volgen nog en ik ga morgen ook een simkaart aanschaffen, de mensen die graag mijn nr willen, mogen dit dan laten weten.

Veel groetjes uit het zonnige, warme Zambia!