In het vorige verslag konden jullie lezen dat ik 40 bevallingen gehaald heb. Op vrijdag (de 13e jawel

) heb ik een tweelingbevalling gedaan, onder het toeziend ook vaneen ervaren vroedvrouw. Het eerste kindje lag met zijn hoofd eerst, het 2e in stuit. Dit is geen probleem, moest het omgekeerd zijn zou er kans zijn op verhaking van de hoofdjes, wat je echt niet wilt meemaken. We hebben wel een episiotomie moeten zetten, gezien het hoofdje echt niet voldoende ruimte scheen te hebben om goed in te dalen tijdens het persen. Hierna werd het kindje vrij snel geboren, een jongen. Het 2e kindje bleek in een aparte vruchtzak te zitten, dus moesten die vliezen gebroken worden. Dit heb ik dan ook gedaan en het kindje lag in volkomen stuit, dus in een soort kleermakerszit. Ik kon een voetje voelen, dit werd ook als eerste zichtbaar. Onder instructies van de vroedvrouw heb ik het kind dan geboren laten worden volgens de methode van Brach, al stond de vroedvrouw erop dat ik het hoofdje liet geboren worden volgens Mauriceau (vinger in de mond), terwijl dit niet nodig was. Dit was een meisje. Het was al bij al een vlotte bevalling, al lieten de placenta's wel even op zich wachten.Het waren 2 aparte placenta's, gezien ze nogal ver uit elkaar lagen. Meestal zijn ze aaneengegroeid tot 1 grote.

Er is verder nog een vrouw bevallen, maar hier was ik niet bij aanwezig. Dan was er vlak na de tweeling nog een 3e vrouw. Zij beviel van haar 3e kind als ik mij niet vergis. Het had wel een tijdje geduurd voor ze volledig was, de ontsluiting bleef hangen op 8 cm. Toen ze dan volledig was, daalde het hoofd blijkbaar niet vlot in en werd fundusdruk toegepast. Dit heb ik er toch van gemaakt na verschillende keren langs de verloskamer te lopen en flarden van gespreken in Bemba, Tonga en Engels te horen. Ze hadden ook een episiotomie geplaatst. Toen het hoofd dan geboren was, werd duidelijk waarom de ontsluiting en de indaling niet goed ging. Het beruchte turtle sign verscheen, het was een schouderdystocie. Wat dan volgde, ik heb enkel geobserveerd, gezien ik met die tweeling bezig was, was echt beenhouwerij. De hoofdvroedvrouw beval de persoon die fundusdruk deed, nog harder te duwen (absoluut NIET toegestaan bij schouderdystocie owv kans op beschadiging van plexus brachialis en dus verlamde arm). Ze begonnen gewoon aan het hoofd te draaien in de richting waarvan ze dachten dat het juist was. Ligging wordt hier immers nooit echt bepaald, voelen ze bij de handgrepen van Leopold de rug rechts is het rechts occiput anterior, is het links, dan is het links occiput anterior. Voelen ze een achterste plaatsing, dan noemen ze het malpositie. Maar goed, ze wisten dit dus niet en draaiden dat hoofd dan maar in links dwars, gezien links meest voorkomt vermoedelijk. Ik heb echt op het punt gestaan te zeggen dat ze allemaal aan de kant moesten gaan en dat ik het wel zou doen, omdat ik echt dacht dat het kind er iets aan over zou houden. Maar toen werd de baby uiteindelijk geboren en bleek dat ze het hoofd dus verkeerd gedraaid hadden, want de rug lag rechts. Ik was echt overtuigd dat ze het kind letterlijk de nek hadden omgewrongen, ze hebben het ook weggebracht voor reanimatie. Maar het kind deed het tot mijn verbazing wal goed, ik hoop alleen dat er geen letsels zijn.

Verder zijn er geen bevallingen meer geweest die dag. In het weekend heb ik niets noemenswaardig gedaan, tenzij souvenirshoppen dat is. Deze week is het qua bevallingen erg rustig geweest. Al hebben we wel een paar speciale gevallen gehad. Een eerste was een postterme zwangerschap van 44 weken + (dus 10 maanden ongeveer). Het vruchtwater was meconiaal, graad 2. Met de doptone waren de harttonen wel goed, goede frequentie. Maar er was een verstandige dokter die CTG wilde zie. En daaruit bleek weinig variatie, licht tachycard, geen acceleraties, gecompliceerde deceleraties, dus een kind waarbij de verdedigingsmechanismen al opgebruikt zijn. Dit werd dus een sectio owv foetale nood, het kind moest ook gereanimeerd worden.

Vandaag is er dan een kind opgenomen met geelzucht. Het kind bleek echter een tijdje later al dood te zijn, misschien zelfs al bij opname, al hadden ze wel antibiotica gegeven (waarom geen idee) en dus IV-toegang geplaatst. Maar ik heb dit kind nog gezien en ik heb echt nog nooit zo'n geel kind gezien, alles was geel, zelfs de tong. Zag er best akelig uit. Dit kind was echt te ver heen om nog behandeld te worden denk ik. Het was immers nog maar 4 dagen oud en dan al zo geel, lijkt me een gevolg te zijn van bv rhesusimmunisati. Vermoedelijk heeft de moeder ook te lang gewacht om naar de dokter te gaan, want ik kan me niet voorstellen dat het kind deze kleur op 24 uur ontwikkeld heeft. Dit was wel jammer natuurlijk.

We hebben ook een kind met een infectie die groengelige zweren op de huid heeft, echt vies eigenlijk. De antibiotica schoot al in actie toen ik nog niets ingespoten had, maar toen er al wel contact was met bloed in de cannule. Die AB begon echt te kolken, zeer bizar. Maar deze katheter zat geblokkeerd dus lukte het mij niet iets in te spuiten. Toen ik de spuit dan loskoppelde, kwam er echt een vieze rotte geur af

. Ik vraag me echt af wat voor infectie dat is.

Verder is er in het weekend ook wel een drieling geboren, maar het tweede kindje heeft het niet overleefd, dus zijn er nu nog 2 jongetjes in de couveuse.

Mijn stage is nu bijna afgelopen, normaal is vrijdag mijn laatste dag, al kan het wel zijn dat ik nog wat halve dagen doe volgende week.

Zondag ga ik waarschijnlijk terug naar the falls, om alles te bekijken deze keer en niet aangevallen te worden door apen. En maandag en dinsdag ga ik naar Zimbabwe met Laura, Nederlandse vrijwilliger die volgende woensdag vertrekt. Hier staat er oa safari op de planning en een bezoek aan een asiel voor wilde honden. Er zitten ook luipaarden en cheetah's in het park (Hwange national park) dus fingers crossed

. Voor de rest zie ik nog wel, werken aan mijn eindwerk staat ook zeker nog op de planning. Dus nog even en dan zit ik op het vliegtuig terug naar België